Prens ile prenses, evliliklerindeki mutluluğun ömür boyu sürmesini sağlayacak bir tılsım bulmak için yola çıkar. Andersen’e atfedilen “Tılsım Masalı”, aradıkları cevabın dışarıda değil, kendi bakışlarında ve yüreklerinde olduğunu anlatıyor.
Büyük bir krallıkta görkemli bir düğünle evlenen prens ve prenses birbirlerini seviyor, ancak mutluluklarının kalıcı olup olmayacağından kaygı duyuyormuş. Üzüntülerden korunmak ve birlikteliklerini güvenceye almak için ülkenin büyücülerinden, perilerinden ve cadılarından bir tılsım hazırlamalarını istemişler. Hiçbiri sonsuz mutluluğu sağlayacak bir tarif bulamayınca, çift krallığın en bilge kişisine danışmaya karar vermiş.
Bilgenin verdiği görev
Ormanın içindeki küçük kulübesinde yaşayan yaşlı bilge, prens ve prensesi dinledikten sonra onlara bir yol göstermiş: Gerçekten mutlu bir çift bulmaları, o çiftin kıyafetinden bir parça keten kumaş alıp yanlarında taşımaları gerekiyormuş. Bilgeye göre bu kumaş, mutluluk için en iyi çareymiş.
Çift, bilgenin öğüdünü izleyerek yola çıkmış. Önce eşiyle mutlu yaşadığı söylenen bir şövalyenin şatosuna uğramışlar. Şövalye, karısını sevdiğini ve mutlu olduklarını söylemiş; ancak çocuklarının olmamasının içini burktuğunu, bir çocukları olsaydı daha da mutlu olabileceklerini eklemiş.
Prens ve prenses, aradıkları tılsımın bu ailede bulunmadığını düşünerek yollarına devam etmiş. Bir kasabada çocuklarıyla yaşayan bir köylü ailesinin çok mutlu olduğunu öğrenince umutlanmışlar. Köylünün karısı, ailesiyle güzel bir yaşam sürdüklerini belirtmiş; fakat çocuklar büyürken karşılarına çeşitli sorunların çıktığını da anlatmış.
Mutlu görünen çiftlerin de kaygıları var
Prens ve prenses köyleri, kasabaları ve sarayları dolaşarak krallarla, kraliçelerle, köylülerle, askerlerle ve tüccarlarla konuşmuş. Karşılaştıkları mutlu çiftlerin her birinin üzüldüğü ya da dert ettiği bir konu olduğunu görmüşler.
Yolculuklarının ilerleyen bölümünde bir koyun sürüsünün yanında ailesiyle piknik yapan bir çobanla karşılaşmışlar. Çoban kaval çalarken eşi çocuklarına “Bülbül ve Atmaca” masalını anlatıyor, küçük köpekleri de çevrelerinde oynuyormuş. Prenses, aileye mutlu görünüp görünmediklerini sormuş. Çoban ve eşi, gerçekten mutlu olduklarını ve bu duyguyu hiçbir şeye değişmeyeceklerini söylemiş.
Prens ve prenses bu kez kendilerini tanıtarak bilgenin isteğini aktarmış ve giysilerinden bir parça keten kumaş rica etmiş. Çoban, yardımcı olmak istediklerini, hatta bir gömlek bile verebileceklerini; ancak ketenin pahalı olduğunu ve buna yetecek paralarının bulunmadığını açıklamış. Böylece çift, mutlu aileyi bulsa da aradığı kumaşı alamamış.
Aradıkları tılsımın anlamı
Bir süre daha farklı diyarlarda çiftlerle görüşen prens ve prenses, aradıkları kumaşı bulamadan yorgun ve umutsuz biçimde bilgenin yanına dönmüş. Yol boyunca gördüklerini anlatmışlar: Kimi çocuk sahibi olamadığı, kimi çocuklarını büyütürken yaşadığı güçlükler nedeniyle üzülüyormuş; varlık içinde olanların da yokluk içinde yaşayanların da farklı duyguları ve koşulları varmış.
Bilge, yolculuğun boşa gittiğini düşünüp düşünmediklerini sorduktan sonra, yaşadıklarından bir şey öğrenip öğrenmediklerini merak etmiş. Prens ve prenses, bu arayış sırasında mutluluk hakkında pek çok şey fark ettiklerini anlamış.
Bilge, mutluluğunu bir tılsıma ya da başka bir şeye bağlayanların onu hep uzakta arayacağını söylemiş. Ona göre mutluluk, insanın yüreğinde bulunuyormuş. Prens ile prenses de mutluluğu zaten birbirlerinde bulmuş; bunu anlamak için bir tılsıma ihtiyaçları olmadığını kavramışlar.
Bilgeye teşekkür ederek oradan ayrılan çift, mutluluğun gizli gücünü kendi yüreklerinde bulmuş ve birbirlerini severek yaşamış. Masal, okura insanların mutluluğu neden bir koşula bağladığını ve aradıkları şeyin kendi yaşamlarında bulunup bulunmadığını düşündüren sorularla sona eriyor.
