Sarah P. Doughty’nin klasik çocuk öyküsü, başkaları hakkında karar vermeden önce olayların tüm yönlerini öğrenmenin önemini Herbert Archer’ın yaşadıkları üzerinden anlatıyor. Babasının uyarısına rağmen aceleci davranan Herbert, yanlış anlamaların nasıl haksızlığa ve pişmanlığa yol açabileceğini birkaç kez deneyimliyor.
Babadan gelen uyarı
Herbert, babası Bay Archer’ın kira borcunu ödemek için ek süre isteyen yoksul bir kiracıya anlayış göstermesine şaşırır. Geçmişte Simon Brown’a yardım etmeme kararını hatırlatıp babasının tutumunu sorgular. Bay Archer ise o sırada eksik bilgiyle hüküm verdiğini, Simon’ın ağır romatizma nedeniyle haftalarca yürüyemediğini sonradan öğrendiğini açıklar. Ona göre, insanlar bütün ayrıntıları bilmeden karar vermemeli; çünkü hemen her hikâyenin iki yüzü vardır.
Herbert bu öğüdün doğruluğunu kabul etse de onu uygulamayı hemen öğrenemez. Bir gün okuldan döndüğünde çok sevdiği uçurtmasını bulamaz. Hizmetçi Alice, küçük kardeşi Henry’yi yaklaşık bir saat önce uçurtmayla gördüğünü söyler. Herbert, kardeşinin eşyasını izinsiz aldığını düşünüp öfkelenir. Ahırda bulduğu uçurtma yırtılmış, çıtaları kırılmış ve kuyruğu çamura bulanmıştır. Bunun üzerine Henry için hazırladığı oyuncak arabayı parçalar.
Uçurtmanın başına gelenler
Herbert, Henry’nin amcasının evinde olduğunu ve akşama kadar dönmeyeceğini öğrenir. Kardeşinin davranışından yakınmasını sürdürür; Bay Archer ise Henry’yi dinlemeden hüküm vermemesini hatırlatır. Herbert, Alice’in uçurtmayı Henry’nin elinde gördüğünü söyleyerek itiraz etse de babası, onu kimin yırttığının henüz kesin olmadığını belirtir.
Henry eve geldiğinde kuzenleriyle güzel vakit geçirdiğini, ancak uçurtmayı düşünmekten üzüldüğünü söyler. Ardından onu kendisinin bozmadığını açıklar: Bahçede köpekleri Pompey’i uçurtmayla oynarken bulmuş, uçurtma daha fazla zarar görmeden köpeğin elinden almaya çalışmıştır. Herbert, uçurtmayı bahçedeki bir ağacın altına bıraktığını hatırlar ve parçalanmasına kendi dikkatsizliğinin yol açtığını anlar.
Üstelik Henry, Herbert’ın kendisi için yaptığı oyuncak arabayı merakla sorar. Herbert, yanlış bir varsayımla öfkelenip arabayı bilerek kırdığını dürüstçe itiraf eder ve kardeşinden özür dileyerek ertesi gün daha büyük ve daha iyi bir araba yapacağına söz verir. Henry onu affeder. Herbert de babasına gidip olayın gerçek yüzünü anlatır. Yaşananlar ona bir süre uyarı olsa da zamanla aynı türden aceleci yargılara yeniden kapılır.
William Camden hakkındaki suçlama
Herbert’ın okul arkadaşlarından William Camden, yoksul bir dul kadının oğludur. Annesi, ailesini geçindirmek için yakın zamana kadar komşu çiftçilerle çalışmıştır. William’ın okula kabul edilmesi bazı öğrencileri şaşırtır; birkaç öğrenci, onun bu okula neden geldiğini ve eğitim masraflarını nasıl karşıladığını küçümseyerek sorgular. Buna karşılık birçok öğrenci, William’ın eğitim fırsatından yararlanmasından memnundur ve derslerde kaydettiği ilerlemeyi takdir eder. Herbert da William’ın çalışkanlığını ve iyi davranışlarını beğenir; ailesinin izniyle ona kitap ve öğrenimi için gereken başka şeyleri verir.
Herbert’ın dikkatini çeken bir konu, William’ın zaman zaman bütün gün okulda bulunmamasıdır. William, nedenini soranlara meşgul olduğunu söylemekle yetinir; öğretmen de devamsızlıkları konusunda hoşnutsuzluk göstermez. Bir gün George Wilson, sınıfta William’ın okuldan uzak kaldığı saatlerde ormanlarda dolaşıp kuş yuvalarından yavru aldığını öne sürer. George, babasının işçilerinden birinin William’ı ağaçlara tırmanırken gördüğünü ve onu azarladığında William’ın yavru kuşlara ihtiyacı olduğunu söyleyip yoluna devam ettiğini aktarır.
Hayvanlara eziyet edilmesine karşı olan Herbert, George’a inanmadığını söyler. Ancak William sınıfa girince ona doğrudan kuş yavrularını yuvalarından alıp almadığını sorar. William, birkaç gün önce yuvalardan yavru aldığını ve isterse bunu yeniden yapabileceğini belirtir. Bu yanıt sınıftaki olumsuz duyguları artırır. Ders başlayınca konu kapanır; okul çıkışında Herbert, William’la birlikte yürümekten kaçınır ve onunla artık arkadaşlık etmek istemediğini söyler.
