Gümüşayak Vadisi’nde yaşayan küçük tek boynuzlu at, kahkahası ve şarkılarıyla çevresindeki çiçekleri uyandırıp kelebekleri dans ettiriyordu. Bir sabah sesini kaybedince yeniden konuşup şarkı söyleyebilmenin yolunu aramaya koyuldu.
Sessizlik Çiçeği için yola çıktı
Vadinin üzerine soğuk bir sis çöktüğü sabah, unicorn’un ağzından yalnızca hafif bir “pıf” sesi çıktı. Bir daha şarkı söyleyemeyeceğini düşünerek üzüldü. O sırada yanına gelen yaşlı baykuş, dağların ötesinde Sessizlik Çiçeği’nin açtığını anlattı. Baykuşa göre çiçek, kalbini gerçekten paylaşan kişiye sesini geri verebilirdi; ancak oraya ulaşmak sabır istiyordu.
Küçük unicorn cesaretini topladı ve sisli patikada ilerlemeye başladı. Yol boyunca karnı aç bir tavşan yavrusuna, yorulmuş bir karıncaya ve yönünü bulamayan bir ateşböceğine rastladı.
İyilik çiçeği açtırdı
Konuşamasa da yardım etmek için başka yollar buldu: Tavşana otları eğip uzattı, karıncayı sırtında taşıdı ve ateşböceğine boynuzuyla yuvasının yönünü gösterdi.
Dağların ardında ay ışığında parlayan gümüş renkli bir çiçek gördü. Çiçek henüz tomurcuktu. Unicorn, onun paylaşılan iyilikle açacağını anladı. Dostlarına yaptığı yardımları ve içindeki sevgiyi düşündüğü sırada çiçek bir anda açıldı; göğsünü ılık bir ışık doldurdu.
Şarkısı yeniden vadide yankılandı
Çiçeğin ışığı boynuzundan içine süzülünce küçük unicorn derin bir nefes aldı. Ardından billur gibi kahkahası ve sesi geri geldi. Sevinçle söylediği şarkıyı duyan, yolda yardım ettiği dostları yanına koşarak etrafında halka oldu.
O günden sonra unicorn şarkılarını dostlarıyla paylaşarak söyledi. Sabır ve iyiliğin sesini geri getirdiğini öğrenmişti. Masalın sonunda gökten üç gümüş tüy düştü: Biri sabırlı tek boynuzlu ata, biri yolda ona yardım eden minik dostlarına, sonuncusu da paylaşmayı ve beklemeyi bilen çocuklara verildi.
